english

Goede voornemens: Hilde kocht een jaar lang geen nieuwe kleren

"Hallo met Hilde. Ik ben aan het winkelen, doei!" Dit is de tekst van mijn voicemail. Ik was altijd gek op winkelen, totdat ik de documentaire The True Cost zag. Over werkomstandigheden in de kledingindustrie en de impact op het milieu. Ik besloot op 1 januari van dit jaar geen nieuwe kleding meer te kopen.

Goede voornemens, je kent dat wel. Het jaar is bijna voorbij en het is gelukt! Ik heb geen enkel nieuw kledingstuk gekocht. En toch zag ik er het hele jaar nog steeds leuk uit.

Verslaafd aan kleren

Ik hou van mode. Ik vind dat kleding iets zegt over je persoonlijkheid. Ik durf zelfs te beweren dat ik aan de hand van je kledingkeuze kan zien op welke politieke partij je stemt. De rode bandplooibroek voor de VVD-er, de gekleurde panty voor de groen-linkser en de Arafat-sjaal voor de SP-er.

Maar mijn liefde voor kleding liep een beetje uit de hand. Ik sloeg geen sample-sale over en was geabonneerd op 10-tallen nieuwsbrieven van kledingzaken. Waardoor ik bij elke uitverkoop mijn virtuele winkelmandje volgooide met de laatste mode.

Vroeger werd ik dolgelukkig van de Zalando-man. Maar op den duur begon schuldgevoel de overhand te krijgen. Want voor dat shirtje dat ik maar drie keer aan heb gehad is wel 2.700 liter water gebruikt. En het aantal kilo's dat Nederlanders per jaar aan kleding weggooien staat op een duizelingwekkende 235 miljoen kilo. Daar wilde ik niet langer aan bijdragen.

Screenshot from 2018-12-03 15-44-40.png

Lang leve tweedehands

Om maar direct met de deur in huis te vallen. Ik koop nog steeds best veel kleren. Dus van mijn kledingverslaving ben ik niet echt afgekomen. Maar ik ben wel anders gaan kopen. Want wat blijkt, er zijn heel veel meiden die net als ik veel te veel kleding kopen en dat dan tweedehands aanbieden.

Op platforms als Marktplaats, United Wardrobe, Amsterdam Yardsale of bijvoorbeeld in de IJ-hallen of de Kloffie-markt in Amsterdam, vond ik de leukste kleding. Nauwelijks gedragen kleding, die schreeuwde om een tweede leven. En ook nog eens een stuk goedkoper dan in de winkel.

Ruilfeestjes en een abonnement op de kledingbibliotheek

Ik ging dit jaar naar meerdere kledingruil-feestjes waarvoor je je via Facebook kan opgeven. Ongegeneerd graaien in de kledingkast van een ander. En ondertussen verlost worden van die broek waarvoor je nog twee kilo moest afvallen. Of van die schoenen waar je eigenlijk alleen maar mee kon zitten. Ook werd ik lid van Lena the fashion Library, een bibliotheek waar je kleding kunt lenen.

C8z75iGWsAA4yeK.jpg

Tijd voor nieuwe voornemens

Of ik nooit meer nieuwe kleding koop? Dat denk ik niet. Maar wel een stuk minder dan voorheen. Mijn bijdrage aan klimaatvervuiling door de kledingindustrie, kinderarbeid en die steeds groter wordende kleding-afvalberg is een stuk minder geworden. En daarmee ook mijn schuldgevoel.

Ik word niet meer zenuwachtig van het woord SALE op de ramen. En een andere leuke bijkomstigheid is dat ik dit jaar een stuk minder geld heb uitgegeven.

Mijn goede voornemen voor volgend jaar is om een maandlang zero-waste te gaan leven. Geen nachtelijk gepieker meer over een nieuwe bikini voor de vakantie. Nu ga ik me druk maken over waar je pindakaas zonder verpakking kan kopen. En of je haar van zelfgemaakte shampoo niet gaat pluizen. First world problems, ik weet het. Maar dat betere milieu begint ook bij mijzelf.

Zit je zelf om een goed voornemen verlegen? Bespaar geld en milieu met mijn kledingtips en doneer van dat geld wat je overhoudt een beetje aan Milieudefensie. Wij doen er alleen maar goeie dingen mee.

Doneer nu

 

Loading...